En vooral een stuk minder gezellig. Dus ja, ik hef mijn glas — niet uit rebellie, maar uit pure zelfbescherming. Want zonder dat warme, amberkleurige gordijn tussen mij en de wereld zou dit tranendal wel erg scherp in de ogen prikken.
Er is iets mystieks aan alcohol, iets wat de moderne wetenschappers nooit zullen begrijpen. Ze meten promillages, risico’s en levensverwachting, maar nooit de zachte gloed die zich in je borst nestelt na de eerste slok. Nooit de manier waarop een goed glas wijn de randen van de dag afrondt, of hoe een whisky je fluisterend vertelt dat het allemaal heus wel meevalt — zelfs als dat niet zo is.
Alcohol is geen medicijn, geen oplossing, geen redding. Het is een troostende illusie, een kleine pauze in een wereld die maar door raast.
Een mysterieus mechanisme dat de zwaartekracht van het bestaan tijdelijk uitschakelt. En eerlijk: op mijn leeftijd is dat een zegen.Dus laat ze maar roepen dat het slecht is. Ik drink niet om te leven, ik drink om het leven te verdragen. Proost op de mystiek, op de troost, op de sluier die het bestaan net iets minder fel maakt.
