Daar zijn ze weer. Ergens op een Franse camping, boulevard of terras in Zuid-Europa, of in een doodgewoon Duits of Praags stadje: het ANWB-stel is gearriveerd.
Hij en zij, allebei hetzelfde shirt, dezelfde fleece, dezelfde wandelschoenen en bij voorkeur ook nog dezelfde praktische regenjas. Je kunt er lacherig over doen, maar psychologisch zit er iets interessants achter.
Kleding is onderdeel van identiteit. Wie bewust dezelfde kleding draagt, kan daarmee verbondenheid uitdrukken: wij horen bij elkaar. Het is een soort publiekelijk huwelijk zonder dat er een trouwring aan te pas komt. Niet subtiel, maar wel duidelijk.
Daarnaast speelt gemak een rol. Stellen die lang samen zijn, ontwikkelen vaak gedeelde gewoontes en voorkeuren. Als één van beiden een comfortabele beige outdoorbroek heeft gevonden, waarom zou de ander dan opnieuw het wiel uitvinden?
En eerlijk is eerlijk: er zit ook iets aandoenlijks in.
Want misschien is het helemaal geen gebrek aan individualiteit. Misschien zegt zo’n identieke polo gewoon: wij zijn een team.
Het wordt pas echt spannend wanneer hij ook exact dezelfde zonnebril, sandalen en pet aantrekt.
Dan is de vraag niet meer of je van elkaar houdt. Dan is de vraag: waar is de andere helft gebleven?
Toch zou ik het ANWB-stel in zomer 2026 vooral koesteren. Ze zijn misschien niet modieus, maar ze hebben iets waar menig jong stel jaloers op kan zijn:
na dertig jaar vinden ze het nog steeds gezellig om samen dezelfde kant op te lopen.
Beeld: Facebook ANWB stelletjes
