Je rijdt ontspannen met je cabrio door Zuid-Frankrijk. De koffer zit vol linnen overhemden, rosé staat koud en de grootste zorg van de dag is of je links- of rechtsom naar de markt rijdt.
Ineens is het vakantiehuis geen vakantiehuis meer, maar een plek waar je zo snel mogelijk vandaan moet. Je pakt niet meer de mooiste wijn, maar je paspoort. Je twijfelt niet meer tussen slippers of sneakers. Je kijkt alleen nog naar de rook aan de horizon.
En dan gebeurt er iets ongemakkelijks.
Bij zo’n grote vakantiefik ontdek je hoe flinterdun onze zekerheden eigenlijk zijn
Wij Nederlanders klagen graag over een vertraagde vlucht, een lauwe cappuccino of een camping zonder wifi. Totdat je opeens zelf moet vluchten. Niet voor oorlog of geweld, maar voor een muur van vuur die zich niets aantrekt van jouw all-inclusive vakantie.
Misschien is dat wel de vreemdste vakantiesouvenir die je kunt meenemen: het besef dat veiligheid geen vanzelfsprekendheid is.
Voor mannen boven de vijftig is dat misschien een confronterende les. We denken graag dat alles maakbaar is. Een goede verzekering, een navigatiesysteem, een noodnummer. Maar de natuur leest geen polisvoorwaarden.
Misschien kom je daardoor wel rijker thuis dan je vertrok.
Niet omdat je vakantie zo geslaagd was, maar omdat je ineens begrijpt hoe kwetsbaar comfort is. Dat een huis, een auto, een koffer of een vakantieboeking uiteindelijk maar spullen zijn.
En dat de belangrijkste bagage soms uit niets meer bestaat dan de mensen die naast je in de auto zitten.
Dat relativeert meer dan duizend zelfhulpboeken.
En heel eerlijk? Misschien mopper je na zo’n vakantie nooit meer over een handdoekje op een ligbed. Of nou ja… misschien pas weer volgend jaar.
Beeld: NOS
