Er was een tijd dat een atletiekwedstrijd gewoon over atletiek ging. Wie het hardst liep, het verst sprong of het hoogst over de lat vloog. Tegenwoordig moeten cameramensen eerst een cursus ethiek volgen voordat ze een honderd meter mogen registreren.
De Europese atletiekbonden hebben nieuwe richtlijnen opgesteld. Minder close-ups. Geen onbedoeld ongemakkelijke camerahoeken. Uit respect voor de sporters. Prima. Respect is nooit een slecht idee. Maar ergens schuurt het ook. Want tussen de regels door lijkt een andere boodschap te zitten: pas op, mannen van boven de vijftig kijken mee.
Alsof wij met een bak chips op schoot de 400 meter horden alleen volgen vanwege een camerastandpunt.
Kom nou toch.
Ik kijk naar Femke Bol omdat ze een fenomeen is. Ik bewonder een polsstokhoogspringster omdat ze iets presteert wat ik nog niet eens met een trampoline voor elkaar krijg. Niet omdat een regisseur per ongeluk een seconde te lang inzoomt.
Het merkwaardige is dat we steeds vaker worden behandeld alsof de gemiddelde kijker voortdurend gecorrigeerd moet worden. Alsof we zonder richtlijnen niet meer weten wat fatsoen is.
Natuurlijk moet een sporter niet onnodig in een gênante situatie terechtkomen. Dat lijkt me vanzelfsprekend. Maar laten we ook oppassen dat we niet doorschieten in de gedachte dat iedere man automatisch met verkeerde bedoelingen kijkt.
De meeste mannen boven de vijftig zijn allang blij als ze zonder leesbril het scorebord kunnen ontcijferen.
En eerlijk gezegd zijn wij meestal veel meer onder de indruk van een wereldrecord dan van een camerastandpunt.
Beeld: YouTube/NOS
