In de jaren ’80 lukte het Berdien Stenberg (1957) moeiteloos. Waar Barry Hay er nog een beetje onbeholpen bij stond met zijn fluit, maakte Stenberg het instrument bijna… mainstream. Sexy zullen we niet zeggen, maar ze kwam een heel eind.
Met “Rondo Russo” (1981) had ze een monsterhit te pakken.
Daarna volgden onder meer “Bird of Paradise” en “Flamenco”. Het resultaat: meer dan 25 gouden en platina platen en miljoenen verkochte albums. Niet slecht voor iemand zonder zangmicrofoon. Ze wist iets wat maar weinig artiesten lukt: klassiek verpakken als pop. En dus stond ze doodleuk in Toppop, tussen de gitaren en synthesizers.
Daarna werd het onverwacht serieus. In de jaren ’90 verruilde ze het podium voor de politiek: Tweede Kamerlid voor het CDA (1994–1998), later ook wethouder in Almere. Ondertussen kreeg ze in 2008 te maken met borstkanker, waarover ze openhartig schreef in haar boek Hallo allemaal, mijn moeder die is kaal.
En nu? Af en toe duikt ze nog op. Zoals in 2025, bij Het MAX Orkest. Dat liep… anders dan gepland. Te goed, eigenlijk. Te professioneel voor een gezelschap van enthousiaste amateurs. “Ik legde mijn hoofd op het hakblok,” zei ze daar zelf nuchter over.
Het tekent haar carrière een beetje: altijd net uit de pas. Te klassiek voor pop, te pop voor klassiek, te goed voor amateur.
Of haar fluit definitief zwijgt? Waarschijnlijk niet. Maar dat massapubliek van toen — dat komt niet meer terug. En misschien is dat ook wel prima.
Beeld: YouTube still Countdown
