Stel je voor: juli 1971. Je propt drie kinderen op een skai-leren achterbank van een Opel Kadett zonder gordels. Airco was een open tochtruitje; navigatie een ANWB-vouwkaart vol koffievlekken. Op het dak een imperiaal met koffers onder een wapperend zeiltje. Welkom bij de grote volksverhuizing van de vroege jaren zeventig.
Onbereikbaarheid als luxe
In 1971 was je écht weg. Geen TikTok, maar blauwe aerogram-briefjes naar oma. Voor een kort internationaal telefoontje stond je in een zweterige cel bij de receptie met een handvol guldens. Nu is de wifi-code belangrijker dan het uitzicht; toen was de enige ‘tablet’ een rolletje maagzuurremmers voor na die eerste, gewaagde Franse knoflookworst.
Avontuur met de piepers mee
Nu vliegen we naar Bali, maar in 1971 was de Costa Brava een wereldreis. Frankrijk was het summum van exotisch, al ging de eigen hagelslag, een zak aardappelen en een zware propaanfles gewoon mee in de Alpenkreuzer. De Route du Soleil was een slagveld van kokende motoren langs de vluchtstrook, waar de klapstoeltjes werden uitgeklapt voor een picknick met lauwe Ranja.
Geduld op een rolletje
Tegenwoordig filteren we elke zonsondergang suf. In 1971 had je één rolletje van 24 opnames voor de héle zomer. Pas drie weken na thuiskomst bleek bij de fotowinkel dat de helft bewogen was of dat pa’s duim pontificaal voor de Eiffeltoren zat.
De vakantie van nu is luxe en efficiënt. Maar stiekem missen we de geur van nat tentdoek, de krakende transistorradio op de middengolf en de echte stilte van een wereld zonder meldingen.
Zie verder dit korte filmpje.
Beeld: YouTube
