In de jaren 70 vroeg een verslaggever op straat aan vooral jonge mensen hoe oud ze zouden willen worden en wat ze vonden van oudere mensen. Het is een prachtig tijdsbeeld, niet alleen vanwege hun meningen, maar vooral hoe zij die verwoordden. Kalm, rustig, niet gehaast, wat een verschil met nu…
Maar goed, hoe oud wil je worden? Het is zo’n vraag waar iedereen automatisch een hoog getal op plakt. Honderd klinkt indrukwekkend. Maar waarom eigenlijk?
Ik wil niet per se oud worden. Ik wil léven. Ik wil de dag meemaken waarop mijn kleinkind mij nog uitdaagt voor een potje voetbal. Ik wil op een terras zitten zonder op de klok te kijken. Ik wil nieuwsgierig blijven, lachen om flauwe grappen en nog steeds plannen maken voor volgend jaar.
De kalender interesseert me eerlijk gezegd veel minder dan de kwaliteit van de dagen. Natuurlijk hoop ik negentig te worden. Of vijfennegentig. Maar alleen als ik nog zelf kan bepalen wanneer ik koffie zet, de krant lees en op vakantie ga. Niet als mijn wereld nog bestaat uit staren vanachter de geraniums en een rollator.
Misschien is dat wel de grootste misvatting over ouder worden. We tellen jaren, terwijl we eigenlijk herinneringen zouden moeten tellen.
Dus hoe oud wil ik worden? Precies één dag langer dan het leven mij nog nieuwsgierig maakt.
De rest is statistiek. Dat laat ik graag aan het CBS over.
Beeld: YouTube, Instituut Beeld & Geluid
@dutchnatives Hoe oud zou jij willen worden? #vj #voorjou #vroeger ♬ origineel geluid – Dutch Natives 🇳🇱
