Hoe is het om anno 2026 een vrouw te zijn? Oud-huisarts Michiel Lekkerkerker en zijn dochter Annemarie, contentmaker, actrice en presentator gingen daarover in gesprek met elkaar en schreven over de discussies een boek. Gesprekken die je (nooit) met je vader voert, is een veelzeggend en interessant boekje dat veel mannen eigenlijk verplicht eens zouden moeten lezen. Het geeft stof tot nadenken en munitie voor menig goed gesprek met je dochter of zoon.
Ik moet namelijk eerlijk toegeven dat ik – net als Michiel inmiddels gepensioneerd – na lezing van het boek even achter mijn oren heb gekrabd. Ik dacht dat ik altijd wel redelijk scoorde op de feministische meetlat, maar dat valt toch een tikje tegen. Kort door de bocht: wij mannen zijn vaak onbewust nog vrouwonvriendelijk of zelfs ronduit seksistisch bezig.
Sommige mannen van boven de 50 jaar maken zich nog snel schuldig aan zogenaamd leuke en grappig bedoelde opmerkingen die voor vrouwen juist heel vervelend zijn.
Als ik voor mezelf praat, dan is veel terug te voeren op mijn opvoeding waarin de man sowieso net iets meer betekende dan de vrouw. Mijn vader liet zich vaak denigrerend uit over de rol van de vrouw, in dit geval mijn moeder. De kopregel boven dit artikel is wat dat betreft tekenend voor die periode en zijn standpunt.
Veel is natuurlijk terug te voeren op het feit dat mannen zich niet kwetsbaar mochten opstellen, geen emoties mochten tonen en die feminisme zien als een aanval op henzelf. Annemarie pleit er dus voor dat mannen uit vastgeroeste patronen moeten stappen en niet altijd de sterkste hoeven te zijn. ‘Ze mogen kwetsbaar zijn, hun emoties tonen.’
In het boek komen allerlei m/v situaties voor die elke man zal herkennen, zoals de ‘jongens onder mekaar’ praatjes in de kroeg of sportkleedkamer. Stoer doen, grote mond, geil praten over vrouwen. Michiel weet te vertellen dat termen als wijf, trut, poes, kipje en slettenbak regelmatig door hem en zijn vrienden werden gebezigd. Dit tot grote afschuw van Annemarie, die hier wel van schrikt en aantekent dat juist die woorden heel vrouwonvriendelijk zijn en altijd seksueel getint. Net als ‘kutwijf’ dat ik persoonlijk ook nog weleens wil roepen als een dame iets doet of roept dat mijn niet zint.
Hoewel ze wel toegeeft dat vrouwen onder elkaar ook weleens op een oppervlakkige manier over mannen praten die lelijk of juist geil kunnen ogen. Maar bij vrouwen is er in tegenstelling tot mannen geen sprake van seksuele connotatie.
Waar ik wel van schrok zijn de gore reacties die Annemarie via social media op haar account krijgt. Nu is het geen nieuws dat mensen via sociale media de vreselijkste dingen roepen, lekker anoniem, dus je kunt alle sluizen opengooien. ‘Kankerhoer’, ‘heks’, ‘trut’ zijn nog de minste kwalificaties die ze krijgt toebedeeld. ‘Best een lekker wijf, als ze haar mond houdt is het een potentiële topper’.
Ik wil maar zeggen: de gesprekken in dit boekje tonen aan dat we als man nog best vaak uit de bocht gieren. Dat wordt pas duidelijk in de vaak rake typeringen die Annemarie geeft als antwoord op de uitingen van haar vader. Tijden veranderen, houdingen hopelijk ook. Het boek heeft mij in elk geval doen inzien dat ik net als vader Michiel nog even moet schaven en slijpen aan mijn houding tegen over vrouwen. Mij nog meer bewust worden van het feit dat je vaak onbewust vrouwonvriendelijk bent.
Beeld bovenaan artikel: ImagebyFreepik
Beeld Boek: uitgeverij AtlasContact
